Wielu lekarzy rutynowo zaleca przesiewanie dzieci pod kątem zatrucia ołowiem już w 6 miesięcy, w zależności od tego, na ile dziecko może być narażone w domu lub w ośrodku opieki nad dziećmi.
W przypadku starszych dzieci i dorosłych testowanie przeprowadza się zazwyczaj tylko wtedy, gdy istnieje powód, by sądzić, że zostały narażone na wysokie dawki ołowiu. W takich przypadkach lekarz najprawdopodobniej zacznie od serii pytań dotyczących środowiska, przeprowadzi badanie fizykalne i przeprowadzi badanie krwi, aby sprawdzić wysoki poziom ołowiu w organizmie.
Samodzielne kontrole i testowanie w domu
Toksyczność elektrody jest diagnozowana przede wszystkim za pomocą formalnego testu laboratoryjnego w warunkach klinicznych, ale istnieje wiele rzeczy, które możesz zrobić w domu, aby sprawdzić, czy Ty lub członek rodziny jesteś zagrożony.
Ołów jest prawie wszędzie w naszym środowisku, a jego wysokie stężenia można znaleźć w takich rzeczach jak stara farba, lut, benzyna, gleba i zanieczyszczona woda, a także pozornie nieszkodliwe przedmioty, takie jak cukierki, sztuczna murawa, biżuteria z zabawkami i alternatywne leki .
Najniebezpieczniejszym źródłem ołowiu dla dzieci jest farba ołowiowa, którą często używano w domach przed latami 70. XX wieku. Agencja Ochrony Środowiska i Ośrodki Kontroli i Zapobiegania Chorób oferują wskazówki dotyczące unikania powszechnych źródeł ołowiu.
Oprócz usuwania lub omijania źródeł ołowiu w domu lub w pracy, ważne jest, aby zwracać uwagę na oznaki zatrucia ołowiem i natychmiast powiadomić lekarza, jeśli je zauważysz - zwłaszcza zmiany zachowań, takie jak drażliwość, nadpobudliwość lub brak ostrości, ponieważ jak również opóźnienia rozwojowe u małych dzieci.
Ekranizacja
Nie znaleziono poziomów ołowiu, które byłyby bezpieczne u dzieci, a nawet niewielkie ilości zostały powiązane z problemami behawioralnymi i spadkiem ilorazu inteligencji.
Z tego powodu większość pediatrów rutynowo bada dzieci i niemowlęta pod kątem możliwego kontaktu z ołowiem w ramach ogólnych badań kontrolnych. W wielu przypadkach obejmuje to kwestionariusz z pytaniem o różne czynniki ryzyka, takie jak wiek domu dziecka lub placówki dziennej opieki, czy jedzą rzeczy nieżywnościowe, takie jak brud lub wiórki farby, czy rodzic lub bliski kontakt jest narażony na ołów często ze względu na swoją pracę lub hobby.
Jeśli odpowiedź brzmi "tak" lub nie masz pewności co do któregokolwiek z pytań, lekarz prawdopodobnie będzie chciał wykonać więcej testów, aby sprawdzić podwyższony poziom we krwi.
Podczas gdy badania pokazują, że te kwestionariusze nie są świetne w rozpoznawaniu dzieci z wysokim poziomem ołowiu, mogą pomóc lekarzom i rodzicom dowiedzieć się, gdzie dzieci z rozpoznanym zatruciem ołowiem są narażone na kontakt z metalem ciężkim, aby zapobiec kontaktowi z nim w przyszłości. Kobiety w ciąży i karmiące piersią również są zazwyczaj zadawane w podobny sposób.
W wielu obszarach lokalny wydział zdrowia będzie miał konkretne zalecenia dotyczące tego, kto powinien zostać przebadany na obecność ołowiu, a także w oparciu o trendy w okolicy i ryzyko wysokiego poziomu ołowiu wśród mieszkańców. Ogólnie rzecz biorąc jednak zaleca się, aby wszystkie dzieci były testowane na wysoki poziom ołowiu w wieku 1 lub 2 lat oraz dzieci o podwyższonym ryzyku toksyczności ołowiu - takie jak te, które przybywają do Stanów Zjednoczonych z obcego kraju lub dzieci urodzone przez matki o wysokiej poziomy ołowiu we krwi - testowane już w sześć miesięcy.
Fizyczny egzamin
Jeśli istnieje podejrzenie zatrucia ołowiem, lekarz będzie prawdopodobnie chciał przeprowadzić badanie fizyczne oprócz badania krwi, aby znaleźć oznaki i objawy toksyczności.
Jest to ważne, ponieważ gdy ołów gromadzi się w ciele, zostaje zapisany w kościach.
Jest to tylko we krwi przez krótką chwilę po ekspozycji, co oznacza, że osoba mająca kontakt z ołowiem przez dłuższy czas może mieć wysoki poziom ołowiu w swoim ciele, nawet jeśli badanie krwi wróci do normy. Fizyczny egzamin może złapać oznaki, których test laboratoryjny nie mógłby wykonać.
Mimo to, ponieważ większość przypadków zatrucia ołowiem nie wykazuje żadnych objawów, badanie fizyczne może nie wystarczyć, aby je wykryć. Właśnie dlatego badania krwi są nadal kluczowym i podstawowym narzędziem do diagnozy toksyczności ołowiu.
Labs
Najczęstszym rodzajem badania zatrucia ołowiem jest badanie krwi, zwane testem BLL (blood lead level). Istnieją dwa rodzaje badań krwi, które mogą wskazać, czy dana osoba ma podwyższony poziom ołowiu: test nakłucia palca i pobranie krwi.
Próbka krwi kapilarnej
Ta metoda testowania wykorzystuje tylko ukłucie palca, aby pobrać niewielką próbkę krwi, co czyni go stosunkowo prostym i łatwym do testowania dla wysokich poziomów ołowiu. Wadą jest jednak to, że próbki te mogą zostać zanieczyszczone ołowiem z otoczenia i wyniki skośne sprawiają, że wygląda na to, że poziomy ołowiu są wyższe niż w rzeczywistości.
Możesz zmniejszyć ryzyko zakażenia, biorąc ostrożne kroki, takie jak dokładne mycie rąk i inne strategie, ale wysoki wynik na poziomie ołowiu będzie nadal wymagał potwierdzenia w teście poziomu żylnej krwi ołowiu. Z tego powodu ta metoda nie jest często zalecana, pomimo jej wygody.
Badanie poziomu żył we krwi żylnej
Krew pobierana z żyły jest o wiele bardziej przydatnym badaniem przesiewowym i diagnostycznym dla wysokich poziomów ołowiu, ale wymaga przeszkolonego flebotomisty do pobrania i przetworzenia próbki w celu uniknięcia zanieczyszczenia ołowiem ze środowiska. Ta metoda jest często preferowanym testem do sprawdzania wysokiego poziomu ołowiu, ponieważ jest bardziej wiarygodna niż test nakłuwania palca.
Jeśli dana osoba ma poziom ołowiu we krwi 5 μg / dL (pięć mikrogramów na decylitr), uważa się, że ma podwyższony poziom ołowiu we krwi. Jeśli tak się stanie, lekarze najprawdopodobniej potwierdzą wynik drugim testem w dowolnym miejscu, od razu do 1 do 3 miesięcy, w zależności od początkowych wyników.
Jeśli test nadal będzie wracał z wysokim poziomem, lekarz poinformuje o tym lokalny wydział zdrowia i omówi z rodziną dalsze kroki w zakresie tego, co mogą zrobić, aby zmniejszyć poziom we krwi i zatrzymać narażenie na ołów. W przypadku bardzo wysokiego poziomu ołowiu (45 μg / dL lub więcej) może być konieczne zaawansowane leczenie , szczególnie u dzieci.
RTG
W przypadkach, gdy dzieci mają objawy zatrucia ołowiem, podwyższone poziomy ołowiu we krwi i / lub historię pica, czyli jedzenia rzeczy nieżywnościowych, takich jak brud lub zacieki, zaleca się pobranie zdjęcia rentgenowskiego brzucha do sprawdź obce przedmioty. Jeśli na sygnaturze rentgenowskiej pojawią się cząstki stałe, dziecko spożyło materiały zawierające ołów, lekarze często stosują procedurę odkażania w celu nawodnienia lub "wypłukania" jelit, usunięcia potencjalnych źródeł ołowiu, aby zapobiec lub uniemożliwić im pochłonięty przez ciało.
> Źródła:
> Komitet Doradczy ds. Profilaktyki Zatruć ołowiem. Niski poziom narażenia na promieniowanie szkodzi dzieciom: Ponowne wezwanie do prewencji pierwotnej . 2012.
> Agencja ds. Substancji Toksycznych i Rejestru Chorób. Toksyczność ołów: Ocena kliniczna - testy diagnostyczne i obrazowanie.
> Amerykańska Akademia Pediatrii. Zapobieganie toksyczności ołowiu w dzieciństwie. 2016.